W celu przybliżeniu tego tematu będę używała teorii oraz wniosków z badań i doświadczeń Karen Horney, oraz psychoanalitycznej teorii społecznej.

Wnioskowaniem psychoanalitycznej teorii społecznej  jest, że społeczne i kulturowe uwarunkowania, w szczególności doświadczenia okresu dziecięcego w ogromnym stopniu wpływają na kształtowanie się osobowości człowieka. I tak, osoba – dziecko, którego potrzeba uczucia, miłości, odczuwania satysfakcji nie została zauważona, podjęta, zaspokojona przez rodziców, rozwija w sobie tzw. podstawową wrogość wobec nich i w konsekwencji cierpi na tzw. podstawowy lęk.

Odkąd powstała organizacja AA, czyli od 1935 roku, powolnymi krokami były badane procesy, zjawiska, charakterystyka wszystkiego tego, co towarzyszy chorobie uzależnieniowej. Pamiętajmy, uzależnienie i choroba uzależnieniowa to nie tylko alkohol i ci, którzy się z tym identyfikują. Uzależnienie to dysfunkcja psychiczna, charakteryzująca się niedojrzałością emocjonalną i szerokim spektrum zachowań wokół emocjonalności. To wszystko co określam mianem osobowości uzależnionej.

Każdy uzależniony na swej drodze zdrowienia napotyka taki czas, który okazuje się być najbardziej konfliktowym w jego życiu. Jest to czas, gdy pojawia się pytanie o sens zmiany, czy ma być dokonana, co wniesie a co zabierze w bieżącym życiu..?. czy może powinno się zaakceptować siebie takim jakim się jest, czyli chorym. Każda osoba musi w swoim wnętrzu znaleźć drogę do rozwiązania tego konfliktu. Na zmianę trzeba być gotowym, trzeba być w stanie umieć zmienić bardzo wiele, to co do tej pory wydawało się być normą. Zmiana więcej zabiera aniżeli wnosi.